روزی کـــــه مــــــــرا وزیرکردند           

بر اهل خـــــــــردامیــــــرکردند

 

 درقحط رجال علـــــــــم ودانش            

حکمی که به ناگــزیرکــــــردند

                  

مجلس که خردازاوزوال اســت              

افعـــــال نکوازاومحــــال است

 

تاییـــــــد نمـــود حکم بنـــــــده            

بنمــــود مــــرادلیـــل خنــــــده

 

یک چند به گوشه ای نشستم

اندیشــــــه خود به کار بســـتم

 

شاید که دمــــی قرار گیـرم

افــــراد جـــــدید یار گیـــــرم

 

کابیــــنه نمـــوده ام مهیــــا                  

تاحل کنـــــم اینـــهمه معمــــا

 

درکـــــــار اداره ی امورم                     

با کس نکــــــــــنم دگرمـدارا

 

من زیرک و عاقل وفهیمم                    

طولانی وپهــــن وهم حجیمم 

 

هرچندنخوانده درس خارج                    

بر جمــــله معلمان زعیـــمم

 

خودصاحب طرح وایده هستم                

باجمله ی صالحـــان نشستم  

 

هرطرح که داد اهل دردی                      

فی الفور به جوی آب بستـم

 

من شیفته ی صوم وصلاتم                   

حلال جمیـــــــع مشـــکلاتم

 

برجمله جوهـــــــران دنیا                      

من یک تنه برهمـــــه دواتم

 

من دست علیست برسرمن                 

هـــم اوست همیشه یاورمن   

 

پرسش زمن ازوکیل مجلس ؟                 

هــــــرگز نرود به باور من  

 

باامرمطاع حضرت دوست                     

کاین ملک نگین حلقه ی اوست

 

کردند مرا دوباره ابقـــــــا                      

تا کورشود عقاب و عنقــــا

 

برگشت به من امارت من                    

تمــــــدید شــده وزارت من

 

جرات نکند کسی دراین ملک               

زین پس بدرد صــــــدارت من

  

ایام خوشی وکامیابی است                 

بنگر که هوا چه آفتابی است !

 

کس رانسزد چنین سعادت                  

درشان من است این سیادت   

 

پاینده ومستدام بادا                            

جاویدوعلی الدوام بادا

 

این حکم دوباره صدارت                       

پیوسته مرا به کام بادا

خواستم عرض کنم که : ما معلمی را شغل نمی دانیم . معلمی برای ما عشق است، وسیله ی تقرب است ، وسیله ی خدمت به هم نوعان است ،ما با معلمی رسالت می کنیم .، ما مقام ربوبیت داریم ، از ما تقدیر کردن هدیه دادن در روز معلم نیست . مارا باحطام دنیایی تطمیع نکنید. بگذارید ما با عشقمان زندگی کنیم . شغل ما معلمی نیست . شغل اصلی ما مشاوره در امر خرید و فروش و اجاره ی مسکن است . دلالی خرید و فروش اتومبیل است . شغل ما راننده ی کمکی تاکسی تلفنی است . ما بعد از ظهرها و روزهای تعطیل در بازارهای عمومی بساط پهن می کنیم . در میادین شهر همراه با کارگران ایرانی و برادران افغانی به انتظار پیمان کارها می نشینیم و در صورت نیاز با آن ها سر ساختمان رفته و شاگرد بنایی می کنیم . آجر و سیمان حمل می کنیم . ما انواع و اقسام کوپن ها را خرید و فروش می کنیم . سی دی مجاز می فروشیم . مسافرکشی می کنیم . خیلی از کارهای دیگر را که خیلی از کسان دیگر انجام می دهند ، انجام می دهیم و از این راه ها کسب در آمد می کنیم . شغل ما این هاست . شغل ما معلمی نیست. معلمی برای ما عشق است . هر چند از این راه هم در آمدی کسب می کنیم . اما در آمد اصلی ما از راه های دیگر تامین می شود. ما اصلاً فکر گردش و تفریح و مسافرت و ... را از مخیله ی مان هم نمی گذرانیم . ما برای تامین شهریه ی دانشگاه آزاد فرزندان مان یا تهیه ی جهیزیه ی دختران مان اگر لازم شد ، کلیه ی مان را هم می فروشیم . قرار نیست در این مملکت معلم ها هم مثل کارکنان سایر ادارات زندگی کنند . بیمارستان اختصاصی با همه ی امکانات و پذیرش رایگان داشته باشند . مهمان سرا یا ورزشگاه یا تفریح گاه اختصاصی برای ایام فراغت شان داشته باشند و چنان چه فرصت مسافرتی دست داد ، زمین پهن خدا تشک است و آسمان لایتناهی الهی لحاف. اگر هم وزارت آموزش و پرورش ُ خانه ی معلمی و یا تاسیساتی از این دست داشته باشد ، مال از ما بهتران است . برای قشر فرادست وزارت خانه و مدیران رده ی بالاست . نه برای قشر فرودست ... اما متانت ما ، صبر ما ، عزت ، غیرت ، شرف ، شان و منزلت ما خیلی بیش تر از فرادست های ماست. ما مقام فرادستی را از خداوند منان هدیه می گیریم . هدیه ای که دولت کریمه و مهرورز و عدالت گستر در ایام هفته ی معلم به ما تقدیم کرد . زندان بود و ... . افوض امری الی الله . ان الله بصیر بالعباد.

ای ول... ای ول ... آقا وزیرو ای ول . ای ول ... ایول ... آقا وزیرو ای ول بابا تو دیگه کی هستی ؟ دست دولت و مجلس و شورای نگهبان و شورای تشخیص مصلحت نظام و ... و همه رو از پشت بستی . تو این همه توانایی و ابتکارو خلاقیت و نوآوری و ... رو آکبند گذاشته بودی که چی ؟ خوش انصاف تو که می تو نستی این قدر انقلابی عمل کنی ُ چرا گذاشتی کار به این جاها بکشه ؟ این همه درگیری . این همه اعتراضات و بگیر و ببند این همه معلم زندانی وممنوع الملاقات این همه انفصال از خدمت . این همه منتظرالمحاکمه . این همه تهمت و بهتان . این همه اقدام علیه امنیت ملی و ... . همه ی این  هارو    می دیدی و به روی مبارک نمی آوردی ؟ بابا تو عجب طاقتی داری ؟! عجب دلی داری ؟! بی وفا ! تو که می دونستی فرهنگیا اجرای طرح هماهنگ حقوق را می خوان چرا زودتر اقدام نکردی ؟ البته باز هم دست مریزاد ! خدا بچه هاتو برات نگه داره . خدا سایه ی ظل الهی تو رو از سر فرهنگیا کم کم کم نکنه . الحق که در حق فرهنگیا پدری کردی . نمی دونم مسئولین احکام جدید فرهنگیا رو که به امر ملوکانه ی حضرت عالی صادر گردیده دیده اند یا نه ؟ خدا کنه که ندیده باشند . چون ممکنه در عزم راسخی که در هماهنگ کردن حقوق فرهنگیا از خدمت گذار و سرایدار گرفته تا دبیر لیسانس و فوق لیسانس به خرج دادی خلل وارد کنند . سایر نهادها هم که چشم دیدن این تحول عظیم رو ندارند . کدوم وزارت خانه یا اداره ای رو سراغ داری که حقوق یک خدمت گذار بیش تر از یک دبیر فوق لیسانس با بیش تر از بیست سال سابقه ی خدمت باشه . این اقدام انقلابی و ستودنی و مثال زدنی رو فقط شما تونستی در وزارت خونه ی تحت امر خود تون به عمل بیاری . البته کم تر از این هم انتظار نمی رفت . بابا ای ول شما رو خدا یکی این وزیر مارو اسپند دود کنه . حضرت عباسی گل کاشتی . شاهکار کردی . به همه ی دست اندر کارا گفتی زکی . درود بر تو و سلاله ی پاکت باد . دوتا پیشنهاد دارم .اول این که وزارت در خاندان حضرت عالی موروثی باشه تا معلمین نسل های بعد نیز بتونن از چنین موهبتی برخوردار باشند. دوم این که فرهنگیان تحصیل کرده و دود چراغ خورده سال به سال مدارک تحصیلی شونو پس بشینن تا به کلاس ششم ابتدایی برسه . شاید حقوق شون به اندازه ی حقوق یک خدمتگذار بشه . راستش من که حکم جدید تعدادی از معلمین رو با خدمت گذار مدرسه مقایسه کردم کیف کردم و برخلاف دیگران که داشتند زیر لب به وزارت خانه ( البته نه به وزیر )  بد و بیراه می گفتند من به وجود شما افتخار و به خود می بالیدم که در وزارت خانه ای خدمت می کنم که شما در راس آن قرار دارید . فقط دعا می کنم که این طرح عظیم و کریمانه ی شما در دولت مهرورز و عدالت گستر مشمول شیطنت ها و سنگ اندازی ها و موش دوانی ها ی بعضی از وزارت خانه ها و موسسات حسود و تنگ نظر مثل وزارت خارجه وزارت نیرو وزارت نفت وزارت دادگستری و سایر وزارت خانه هایی که در کمال مهرستیزی و بی عدالتی به کارکنان تحصیل کرده شان چند برابر پرسنل خدماتی حقوق و مزایا می دهند نگردد . به امید روزی که همه ی وزارت خانه ها آموزش و پرورش و همه ی وزرای کابینه فرشیدی باشند تا ما هم کم تر دلمان بسوزد. آمین .

روزی که مرا وزیر کردند              بر اهل خرد امیر کردند

در قحط رجال علم و دانش         حکمی که به ناگزیر کردند

مجلس که خرد ازاو زوال است     افعال نکو از او محال است

نایید نمود حکم بنده                 بنمود مرا دلیل خنده

یک چند به گوشه ای نشستم    اندیشه ی خود به کار بستم

شاید که دمی قرار گیرم             افراد جدید یار گیرم ...

سلام.

اول به خودم خیر مقدم بگم تا عقده ای نشدم؛ چون که تا بعضی ها متوجه بشن که یک کاربر جدید به خیل کاربر ها اضافه شده و اصلا با دیدن این وبلاگ جدید یادشون باشه که یه خیر مقدمی بگن، من دق می کنم.

دوم ممکنه حرفام هیچ کدووم حسابی نباشن. حواستون باشه یه وقت داغ نکنین. خدای ناکرده فکرنکنین دارم حرف حساب می زنم؛ بعدا کار دستم بدین. اجازه بدین همین کارایی که فعلا دستم هست، تموم بکنم، بعدا کار جدید قبول کنم. مثل سر کار موندن یا سر کار گذاشتن یا سر کار رفتن یا ...

ویا شایدم خیلی جاهای دیگه رفتن که می ترسم بگم. مثلا اون جایی که بعضی از معلمین ( به قول بعضیا) آمریکایی رو بردن.

خلاصه یادتون باشه هر وقت خیلی بی کاری به سرتون زد، من می تونم شما رو سر کار بذارم. بیاین تو وب من، بد نمی گذره!!! ممکنه اسباب پذیرایی مهیا نباشه، اما قول می دم وقتی طرح هماهنگ پرداخت حقوق تصویب و اجرا شد، این قول رو از نوه نتیجه هام بگیرم که از شما مفصل پذیرایی بکنن!!!

خلاصه، سعی نکنید با من زیاد کل کل کنین؛ چون که خودم به اندازه ی کافی کل هستم.

                                                             فعلا.... تا بعد

                                                                         " زت زیاد"

                                                                                     دایی حاجی