گـفـت الـهـــــام ريـيـس جـمـهـــــور
مــي كنــــد قـصــــد گــروه مـــزدور
مـي سپــارد رمــه را دســت قـضـــــا
كـه بـريـزد همـــه را يـك جــــا دور
تــــا كـــه ايــران بــشود قلب جهـان
بـــشود چـــشم حــسودان همه كـور
نــدهــد فـرصـت سـرخـــارانـــــــدن
بــه تـعــّديگر و ني اهـل قــصــــور
بچـپـــانـــد همـــه را در زنـــــــدان
بـــه تــأنّي چــو نشـــد با دك و زور
خـواسـت تــا جملـه فرستد به بهشت
دخـتــران را بـه حــجــابي پـرشــــور
پــسران را بـكــنــد چـون قـلمـــــان
كــه تـأسّي كـنـد از ســوره ي نـــور
كــرد تــهـديــد هـرآن كس نــكنـــد
گوش خود هردو كر و چشم دو كور
يــــــا كـه تــحلــيـل كنــد دولـت را
و بــخـــوانــــد وزرا را مـحـجـــــور
مـي بـبـنــــدد بـــه فـلـك مــجــرم را
يـــا جــريمـــه كنـــدش چنـد كـرور
تـــا پشيمــان شود از كرده ي خويش
و شـــود بــهـر تـعــذّر مــجــبــــــور
عـبــرت از روز مـــعـلّــــــم گــيــرد
تـــــا نـگـردد بــه دو ســيلـي كيـفـور
دم فــــــرو بـنـدد هــم چــون مجـلس
بـــه عــمـلـكــرد ريـيـس جـمـهـــور
ور نــه مـي افـتــــد در دام پـلـيـــــس
هـم چـو مـاهـي كـه بـيــتد در تــــور
نيست معلــوم پـــس از آن چـه شـــود
يـا چـه آيـــد بــه ســــر آن ديـجــــور
كه ببــرّنـــد ازاو گــــوش ودمـــــاغ
يـــا هلفتــي بــكنـنــدش در گـــــور
گفته باشم حرجي نـيـــست بـــه مـــا
گركه گــردد دَم شخــصـي مـهـــدور
بـــر نـيـايــد دگـــر از مــــا كــــاري
چون عدالـت شــده از مــا هـــــا دور
دوره ي بــعـد اگـــــــر راي دهيــــد
تا دوبــــاره بــشـــوم مـن مـامــــــور
دولــتـــي را بــِنَــهَـــم مـن بـنــيــــاد
كه شـود جمله جهــان را منصــــــور
پــــايــه اش پـَر زِ انـرژي بــاشــــــد
هستـه اي يـــا اتـــمـي يــا ازنــــــور
شــايــــد آن دوره دلـــم رحـــم آيـد
نـكنــم چشـــم مــعـــانــد را كـــور
خــدمتــي در حـــق او بنـــــمــايــم
بفــــــــرستـم بـــه فلســـطين مامور
كه شهيــد آيــد و نـــامــي گــــردد
در همـه دنـيــــا گــــردد مشهــــور