گفتم: که مرا به انتخابات چـه کـار؟

از بهــر خدا زِ من یـکی دست بــدار

گفتا: که خموش، مـرد نیـکو کردار

بی رای تو جمله کـار مـا گَــردَد زار

سالـی بـه چهار با تـو کاریـم نـبــود

امروز پـس از چهـار دستــم بفـشــار

گفتم: کـه رَمَـق مــرا نباشـد دیگــر

زیرا که نه شام شب رسیدم نه نـاهـار

درطول چهارنه که بَل سی سال است

یـــاران شـمـــا زِ مـلـت آورده دمــار

گـردیــده فــراوان همه انـواع دخــان

گشـتنـد جـوانان همه معتاد و خمــار

گر نیک نظر کنی به بُگذَشته و حــال

فـحـشــا و فســاد را بـبـیـنی بـسیــار

گفتند: "که امشب چو شب قدر بـود"

قــدری که بـدانم من و نـشناسـد یــار

یک دکتر اگر تخصصی داشت ز طب

گـردید­ده مداوا ز فـن اش صـد بیـمـار

لیکن به وکــالت شده صـدها دکـتــر

عــاجــز زِ عـلاج اقـتــصــاد بیـمـــار

ای بی خبر از خـدا و از روز حســـاب

تـا چند فریب و رنـگ داری در کــار

بـرداشــتـه­ای کُـلَــه زِ ســر از مــردم

بگذر، بـه ســرم کلاه دیگر مگــذار

هر وعده کـه دادید دغل بود و دروغ

زیرا که نکردیـد عمـل یـک زِ هــزار

بی رنـگ شـده حَنـای تَـزویـر شـمـا

اندیشـه­ی نــو، تـفـکری تـازه بـیــار