بـنــد تُـنبان من شـده پــاره

گـویـیـا زیـر بَـنـدِ مـی خـــاره

گَـر که بـا زارعی شَـوَم هـمـدم

بـی گـمان مشـکلم شود چــاره

گَـر بداند که من چـنین گفتـم

مـی کـند خِشـتَـک مــرا پــاره

                 ***

مــورد دیــگـری شــده پـیــدا

تـوی زنـجـان درون دانـشگــاه

مـددی بَند خویش داده به آب

می خورد حسرت و کِشد صد آه

که­نخوردست­آش­و­سوخت­دهان

شـده رُســـوا مــیـان خـلق الله

                 ***

در خبـر آمـدست یـک شهــری

شده است رتبـه­ی یــک فحشـا

زارعــی هــم اگــر رَود آن­جــا

مــددی را کـند بـه خود هـمـراه

می کنـد بیـن دختـران شـاهی

مــددی هـم وزیـر چـالـه و چـاه

                 ***

چشم دل باز کن که جان بیـنی

مَـه و خورشیـد توأمـان بـینـی

بـه زیـارت رَوی اگـر آن شـهـر

حوریان را تـو در جـنان بـیـنی

هم جمـال و جـمـیـله را آن­جـا

زارعـی را تـو در مـیـان بـیـنی

تا کـه کامل کـنی زیـارت خـود

جــای خالیِ دوسـتـان بـیـنـی

                  ***

زارعی هـست مـشتـی از خَـروار

شک نکن این سخن یقین پندار

گَــر کـه از صدر بِنگَـری تا ذیــل

دستشـان جـملـگی بـود در کــار

نـه یکی، نـه دو ونـه صد، نـه هزار

بـا یکی صیغـه می شـود تـکـرار