در متــیـنگـــی بــدیــــد آقــا را
نــه سر و صورتش، که پاهــا را
گـفــت: آقــــا شمــا بـفرماییــد
چــون شمــا مقـتــدا و مولایـیـد
حـاضــــران را سـوال پیش آمــد
بــه چه محمـود دل پَریش آمد؟!
بــا کــه قـال و مقـال می گوید؟
این طراحات چیست می گوید؟!
گـفـت: آقــا جـلـوتـر از من بـــود
هـر دو پـایـش مرا مُـبَرهن بـــود
گـَـر نـدیـدم جـمـــال زیـبـایــش
لیـک من دیـده ام دو تـا پـایش
              ****
بـعـد آقــا بـه من اشارت کـرد
دولتش را بـه من حوالت کـرد
او مـرا لـایــق نــیــابـت دیـــد
بنـده را غرق در خجالت کـرد
              ****
دست‌بر صورتم‌کشیده‌و گفت
که تو هم نازی و هم آقـا تـر
بــه نیــابت اگـر کنـم منصوب
چـه کسـی یـابم از تو والاتـر
بعـد جــدم علی نـدیـدم مـن
به عدالت کس از تـو اولی تر
              ****
قول حـق بود تــا ظهـور کنــم
خلق از ظلم و جـور دور کنــم
دیــــد پــــروردگــــار دانــایـــم
که نشستی کنون تو بر جایم
قــول حـق را نـموده ای اجـرا
چهره ی ظلم کرده ای افشـا
              ****
دست ظـالم ز کـشور اسـلام
کــرده ای در امـارتـت کـوتـــاه
بـهر افـشــای چهره ی ظالــم
صفحه ی تازه ای تـو بگشـادی
دادْ از ظـالــمان سـتانــدی تــو
حق هر کس به دست او دادی
جمع کردی بساط ظلم و ستم
نه در ایـران تو، بـَل همه عالــم
فـقر و فحشـا نموده ای ذایــل
نیـّـت خـَصـم کــرده ای بـاطــل
هـمـه دنیـا فــقـیـر تـا به غنی
بُـرده از کـشتـزار تــو حــاصــل
              ****
الـغـرض سـاخـتـی تـو دنـیــا را
طـبــق الـگوی مـا همــه جـا را
حق تعالی چو دید عُرضه‌ی تو
بـه مَـنو اهل بیـت عُـلْـقه ی تو
گـفـت بـا مـن دِگـر ظهـور مـکن
از پــس پـرده تـــو عـبـور مــکن
تاکه محمود حاکم است و امیر
کــرده اســلام بـــر یهـود دلیــر
دیــگرم نیــست غصـه ی دنیــا
چونکه محمودهست درهمه‌جا
              ****
بـروم خــواب راحـتـی بـکـنـم
لَـم دهــم استراحـتی بـکنـم
تــا کـه در چـار سـال آیـنـــده
نــشــوم بهـر خـلق شـرمنده
دولـتش مورد حمایت مـاست
خود او نیز در عنایـت مـاست
بـِیـْـرق دیــن ِ حق بـرافــرازد
پـرچــم کفـر سـرنگون سازد